Chwalmy sławnych mężów...
i ojców, którzy nas poczęli.
Wszystkim im
składały hołd pokolenia,
bo w życiu swym okryli się chwałą.
Zebraliśmy się tu dzisiaj, aby dziękować Bogu
za życie Harolda Abrahamsa.
Aby złożyć hołd legendzie.
Teraz już tylko my dwaj,
młody Aubrey Montague
i ja,
możemy przymknąć oczy
i przywołać obraz tych kilku młodzieńców,
którzy nieśli nadzieję w sercach
i skrzydła u stóp.
HoteI Carlton, Broadstairs w hrabstwie Kent.
28 czerwca 1924 r.
Kochana Mamo. Strasznie mi przykro, że dopadło Cię to przeziębienie.
Tutaj też mamy okropną pogodę.
Dzięki za listy. Przykro mi, że sprawiłem Wam zawód pozwalając,
by igrzyska olimpijskie przeszkodziły mym lekcjom stenografii.
Ale gdybyście byli w moim wieku i mieli szansę wygrać mistrzostwa świata,
to też postępowalibyście jak głupcy.
To strasznie miło ze strony Papy, że mimo mojej głupoty finansuje mój pobyt tutaj.
To świetnie robi na ducha zespołu. Większości z nas udało się tu zjechać.
- Montague, krykiet w sali balowej! - Znowu?
Złe podanie!
Aubrey, zrób ustawienie.
- Co mówi sędzia? - Nie ma autu.
Co takiego? Było słychać na zachodnim wybrzeżu!
- Moja kolej, Liddell. - Nie dotknąłem piłki.
- Usłyszałeś, jak mi strzela kość. - Widziałem, jak piłka zeszła z toru!
Nawet jej nie musnął.
Jest aut, mówię wam. Do diabła, wszyscy są tu głusi i ślepi.
Aubrey, na miłość boską!
To niesprawiedliwe!
W porządku.
Jest tu Harold. Jak zwykle bardzo emocjonalny.
Dokładnie tak jak w pierwszym dniu w Cambridge.
Pamiętam, jechaliśmy tą samą taksówką.
KOLEGIUM CAIUS, CAMBRIDGE 1919
Te są moje.
- Zobaczymy się w środku, Aubrey. - Dobrze.
Dziękuję.
- Jak nazwisko? - Jesteśmy nowi.
Widzę, chłoptasiu. Jak nazwisko?
Abrahams. H.M.
- Na początku listy. Ze szkoły Repton? - Tak. Skończyłem rok temu.
- Byłeś w służbie? Walczyłeś we Francji? - Nie. Spóźniłem się.
Miałeś pecha, chłoptasiu.
Wielu poległych chętnie by się ze mną zamieniło.
Masz rację, synu.
Witamy w kolegium Caius.
- Podpisz tutaj. - Dziękuję.
Trzeba przejść przez dziedziniec, z prawej strony, po schodach do góry.
Dzięki.
A jak nazwiska panów?
Rogers, główny portier, a to pan Ratcliffe, mój asystent.
A więc, panie Rogers, Ratcliffe,
przestałem być "chłoptasiem", kiedy wstąpiłem do armii królewskiej.
- Czy to jasne? - Tak... panie Abrahams.
- Całkiem jasne. - Dziękuję.
Będę wdzięczny, jeśli będziecie o tym pamiętać.
- Do zobaczenia. - W porządku.
Synu, co studiuje twój kolega?
Prawo koszarowe?
Nie mam pojęcia.
Jedno jest pewne.
Z takim nazwiskiem na pewno nie będzie śpiewał w chórze kościelnym, co?
- Nazwisko? - Montague.
- Jak? - Montague.
Patrzę na listę ofiar wojny
i przebiegam po niej wzrokiem.
Jedno nazwisko za drugim, które wywołuje u mnie
i u waszych starszych kolegów
niepowstrzymane emocje.
Dla nowych studentów nazwiska te
pozostaną tylko nazwiskami.
Ale nam przywołują one obrazy twarzy
pełnych dobroci i uczciwości,
zapału i wigoru
i wielce obiecujących intelektualnie.
Kwiat pokolenia.
Chwała Anglii,
i właśnie za Anglię polegli
i za to, co Anglia reprezentuje.
A teraz z tragicznej konieczności ich marzenia stały się waszymi.
Nawołuję was. Przyjrzyjcie się sobie.
Niech każdy odkryje
swą szansę prawdziwej wielkości.
Ze względu na nich,
na wasze kolegium i na wasz kraj, chwyćcie się tej szansy.
Radujcie się nią
i dopilnujcie, aby żadna siła nie oderwała was od waszego zadania.
Czwartek, 10 października 1919 r.
Pierwszy dzień w Cambridge został ukoronowany
wyśmienitą kolacją dla studentów pierwszego roku.
Opiekun wygłosił wzruszającą mowę
i już nie mogę się doczekać właściwego rozpoczęcia semestru.
Klub rugby, towarzystwo golfa, tenis,
squash, flora i fauna, filatelistyka.
To wszystko? Straszny z ciebie leń!
- Kiedyś muszę się uczyć. - Obserwuj ptaki. Możesz wziąć ze sobą książki.
Nie umiem zarazem czytać i obserwować.
Pójdź w ślady W.G., mistrza krykieta. Jest tu ktoś z hrabstwa York?
Nie umiem nawet trafić w piłkę.
Gdzieś na polu bitwy
Wspólnie walczą z wrogiem.
Tam każdej matki syn
Jest gotów paść lub walczyć
Jeden za wszystkich i wszyscy za jednego
- Abrahams. - Śpiewasz tenorem?
- Brakuje nam tenorów. - Tylko pod wpływem tortur.
- Aubrey. A ty śpiewasz? - Chór szkolny, więcej nic.
A ty, Stallard?
Wyrzucili mnie, jak zaśpiewałem "Wlazł kotek na płotek".
Talentu nie starczy dla wszystkich.
Jeśli każdy byłby kimś
to nikt nie byłby nikim
- Zapisz też mojego przyjaciela. - Nie tak szybko.
Wspaniale! Zaczynamy próby "Jolanty" Gilberta i Sullivana.
- Byłem chłopięcym altem. - Świetnie! Możesz być Królową Elfów.
Gdzie byłeś, kiedy potrzebował cię kraj?
Mamy obowiązek wobec niepotrzebnie wymordowanych milionów ludzi!
Kiedy chłopcy są daleko
śnią o domu.
Cieszę się, że jesteś z nami, Stallard.
Trudno o dobrych średniodystansowców.
Nie gwarantuję tych czasów.
Przeważnie były mierzone szkolnym budzikiem.
Sekunda mniej lub więcej nie robi mi różnicy.
Znasz faceta o nazwisku Abrahams? H.M. Abrahams?
Zgłosił się na bieg kolegialny.
Co w tym nadzwyczajnego?
W ciągu całych 700 lat nikomu nie udało się wygrać.
A co ty robisz?
W porządku, dziękuję! Dziękuję.
Ogłaszam, że H.M. Abrahams z kolegiów Gonville i Caius
złożył formalne zgłoszenie na bieg kolegialny.
Pokaż im, Harold!
Dla tych, co nie znają reguł...
Zawodnik spróbuje przebiec wzdłuż obwodu dziedzińca,
od i do punktu pod zegarem,
w czasie wyznaczonym uderzeniami zegara w południe.
Dystans jest tradycyjnie oszacowany na 188 kroków.
Oj, Abrahams, co ty masz na stopach? Rakiety?
Bieg rozpocznie się...
- Abrahams, nie masz szans! - Zrób to dla Izraela!
Bieg zaczyna się przy pierwszym uderzeniu.
Zawodnik musi zakończyć z wybiciem godziny 12.
Dalej, Abrahams, ty pozerze!
Niech zawodnik przygotuje się do startu.
Ten Abrahams. Co o nim wiesz?
Wychowanek Reptonu.
Pochodzenie żydowskie.
- Jego ojciec jest finansistą w City. - Finansistą?.
Co to właściwie ma oznaczać?
Chyba pożycza ludziom pieniądze.
Właśnie.
A co mówią o synu?
Dobrze się uczy. Arogancki.
Tak defensywny, że aż kłótliwy.
Jak to zwykle z nimi bywa.
Posiada jednak silne poczucie obowiązku i lojalności.
Czy mówią, że umie biegać?
Jak wiatr.
Panowie, proszę się cofnąć. Usuńcie się z toru.
Dziękuję.
Panie Abrahams, ustawić się do startu.
Z powodu braku innych zawodników
pan Abrahams będzie biegł sam.
A właśnie że nie, panie starterze!
Pańskie nazwisko i kolegium?
Lindsay. Pobiegnę razem z kolegą.
Reprezentujemy Repton, Eton i Caius.
- Nie wiedziałem, że biegasz. - Ja o tobie też nie.
Jakiś koleś mi o tym powiedział. Pomyślałem, że cię trochę popchnę.
- Bardzo mi miło. - Świetnie.
Powodzenia.
Panowie, do startu, jeśli łaska.
Pamiętajcie, na pierwsze uderzenie zegara.
Dalej!
Osiem!
Dziewięć!
Dziesięć!
- Jedenaście! - Dalej, Harold!
Czy obaj dobiegli?
Chyba nie.
- Młody Lindsay przegrał o jeden krok. - Szkoda.
Dokonał tego. Człowiek Caiusa! Musisz być bardzo dumny.
Po raz pierwszy od siedmiu wieków.
Może oni naprawdę są narodem wybranym.
Wątpię, czy jest szybszy człowiek w całym królestwie.
Do startu.
Gotowi.
GÓRY W PÓŁNOCNEJ SZKOCJI 1920
Może to twój najlepszy przyjaciel, ale dla mnie jest najlepszym bratem.
Martwię się o niego, a nie o twoją błogosławioną drużynę atletyczną.
Zdecydował się pójść w ślady ojca i zostać misjonarzem.
Nie sądzisz, że ma dosyć pracy bez brania się za wyścigi?
Jest szybki, Jennie. Widziałaś go z piłką w rękach.
Widziałam go z Biblią w ręku.
I wiem, co jest najważniejsze.
Nie możesz mu odebrać takiej szansy.
Postaw go na tor, mówię ci...
Nic nie mów, Sandy. Nie chcę tego słuchać.
Eric jest bardzo bliski memu sercu.
Nie chcę, żeby jakieś bieganie przeszkodziło mu w pracy, słyszysz?
A, jesteś. Świetnie się spisałeś.
Panie i panowie,
jednym z zadośćuczynień za osiągnięcie pewnej złej sławy,
choćby tylko za sprawą rugby,
jest to, że czasem jest się proszonym do rozdawania nagród.
Mówi się, że dawanie jest lepsze od brania.
Coś wam powiem -
widok radości na tych chłopięcych twarzach
był wart dziesięć razy więcej niż puchary zbierające kurz na półce w Edynburgu.
Kiedy mieszkaliśmy w Chinach, mój ojciec
zawsze snuł liryczne historie o małej chatce w dolinie.
Ja sam przyszedłem na świat w Oriencie,
jak moi bracia i siostra,
i byłem urodzonym niedowiarkiem.
Ale gdy teraz patrzę dokoła
na wzgórza pokryte wrzosami...
widzę, że miał rację.
To niepowtarzalne.
Dziękuję za wasze powitanie.
I dziękuję
za przypomnienie, że jestem i będę do końca swych dni -
Szkotem.
Panie burmistrzu.
Zanim pozwoli pan odejść Ericowi...
Czy to prawda, że główny punkt programu dopiero się odbędzie?
Mistrzostwo w biegu na 200 jardów.
Tradycyjnie jest to ostatnie wydarzenie naszego zjazdu.
Może jeśli znajdziemy odpowiedni strój,
to namówimy najlepsze skrzydło Szkocji, aby pokazał nam swoje natarcie?
Co ty na to, Eric?
Do startu!
Gotowi!
A nie mówiłem, Eric? Nie mówiłem?
Z pewnością odrobina liberalności nie zaszkodzi.
Sandy, w Królestwie Bożym nie panuje demokracja.
Bóg nie stara się o ponowne wygranie wyborów.
Nie ma tam dyskusji, rozważań,
referendów w celu ustalenia, którą wybrać drogę.
Wiadomo, co słuszne, a co niesłuszne,
jest jeden władca absolutny.
- To znaczy dyktator. - Owszem, ale dobrotliwy, kochający.
A co z wolnością wyboru?
Wybór zawsze istnieje, Sandy.
Nikt cię nie zmusza, żebyś szedł za tym.
- Wiesz, jaki dziś dzień? - Aha.
- No, jaki? - Niedziela.
Czy Dzień Pański jest po to, żeby grać w futbol?
Nie.
- Wstajesz wcześnie rano? - Mama budzi mnie o siódmej.
To wtedy zagramy, co ty na to?
Panie Liddell, a mogę przyjść z moim tatą?
Pewnie. Przyprowadź całą rodzinę.
Dam wam pięć goli przewagi.
Musisz złapać pociąg o dziewiątej.
Jest mnóstwo czasu.
Chcesz, żeby chłopak wyrastał myśląc, że Bóg psuje zabawę?
Chciałbym wznieść toast.
Za rodzinę Liddellów,
których mam szczęście nazywać przyjaciółmi.
Wielebny J.D., pani L., młody Erneście.
Bon voyage i szczęśliwego powrotu do Chin.
Oby nadchodzące lata przyniosły wam szczęście i satysfakcję.
A tych, co pozostają, niech Bóg ma w swej opiece,
niech im da natchnienie
i doprowadzi ich do chwały.
Dziękuję, Sandy. To było bardzo miłe.
Teraz liczę na ciebie, że ich uchronisz przed złym zachowaniem.
To na pewno, pani L. Jak tylko coś przeskrobią, to zaraz opiszę to w pocztówce.
Przeczyta to pani, zanim zdąży pani wymówić słowa "Marco Polo".
Wydasz fortunę na znaczki.
Nie martwcie się. Będę strzegł moich inwestycji.
Będę was mocno trzymał w karbach.
Trzeba będzie się pilnować.
Jesteś szczęśliwym młodzieńcem, Ericu.
Jesteś wielce utalentowany.
I twym świętym obowiązkiem jest dobrze to wykorzystać.
Tato ma rację. Biegaj tak jak umiesz, w sile i prawdzie.
Misja może tylko zyskać na twoim sukcesie.
Potrzeba nam teraz umięśnionego chrześcijanina,
żeby ludzie zauważyli.
Na ile jesteś dobry, Ericu?
Sandy uważa, że w ciągu miesiąca będzie reprezentantem Szkocji.
A potem to już... bez granic.
To znaczy?
Może igrzyska olimpijskie?
Eric, Boga można sławić obierając kartofle,
jeśli robi się to doskonale.
Nie idź na żaden kompromis. Kompromis to język diabła.
Biegaj w imię boże,
a świat niech patrzy i się dziwuje.
MITYNG LEKKOATLETYCZNY,
PO KTÓRYM PRZEMÓWI MlSJONARZ EWANGELICKl, ERIC LIDDELL
Oprzyj się na Nim, a łaska cię nakarmi.
Zaufaj, a twa ufność udowodni...
Jezus jest życiem i Jezus miłością.
Żyj prostym życiem,
w łasce bożej.
Podnieś swe oczy
i odszukaj Jego twarz.
Tam ujrzysz drogę życia.
SZKOCJA - IRLANDIA
SŁYNNY MÓWCA MIĘDZYNARODOWY ERIC LIDDELL Z CAMBRIDGE
DZIŚ O 18.00
Przybyliście tu dzisiaj na wyścig,
zobaczyć, jak ktoś wygrywa.
Tak się składa, że wygrałem ja.
Ale chcę, byście zrobili coś więcej prócz oglądania wyścigu.
Chcę, byście wzięli w nim udział.
Porównam wiarę do wyścigu.
Oba są trudne.
Wymagają koncentracji woli.
Energii duchowej.
Przeżywacie uniesienie,
kiedy zwycięzca dobiega do mety,
szczególnie, jeśli postawiliście na niego.
Ale jak długo to trwa?
Wracacie do domu. Może obiad jest przypalony.
Może nie macie pracy.
Więc jak mogę kazać wam wierzyć,
mieć wiarę, wobec realiów życia?
Chciałbym wam dać coś bardziej stałego,
lecz mogę jedynie wskazać drogę.
Nie mam gotowej recepty na wygranie wyścigu.
Każdy biega tak jak umie,
kobiety i mężczyżni.
A skąd bierze się siła, aby wytrwać do końca biegu?
Z wewnątrz.
Jezus rzekł:
"Królestwo Boże pośród was jest".
"Jeśli z całego serca zapragniecie mnie ujrzeć,
na pewno mnie odnajdziecie".
Jeśli oddacie się całkowicie
miłości Chrystusa,
to pobiegniecie nie zbaczając z toru.
Czołem! Dzięki, że przyszliście.
To ból.
Bezsilność.
I gniew.
Czujesz się poniżony.
Czasami mówię sobie: "Spokojnie, to tylko twoja wyobraźnia".
Potem znów wyłapuję to spojrzenie.
Na skraju jakiejś uwagi.
Wyczuwam zimne wahanie w uścisku dłoni.
To jest mój ojciec.
Żyd z Litwy.
Jest tu obcy.
- Cudzoziemski jak frankfurterka. - Na dodatek koszerna!
Kocham go i podziwiam.
On czci ten kraj.
Z niczego stworzył tyle, ile uznał za potrzebne,
żeby z synów zrobić prawdziwych Anglików.
Mój brat jest lekarzem.
Przoduje w swojej dziedzinie.
- Który to? - Ten z pejsami to ja, za nim.
Nigdy mu niczego nie brakowało.
Mnie tak samo.
Uczęszczam na najlepszy uniwersytet w całym kraju.
Ale stary zapomniał o jednym.
Ta jego Anglia jest chrześcijańska
i anglosaska.
I takie są tu korytarze władzy.
A ci, którzy po nich chodzą, strzegą ich zazdrośnie i jadowicie.
Dobrze, że studiujesz prawo. Jesteś niezłym adwokatem.
Rzadka przewaga etniczna. Dar mocnej gęby.
I co dalej? Będziesz robił dobrą minę do złej gry?
Nie, Aubrey.
Zmierzę się z nimi. Ze wszystkimi.
Z jednym po drugim.
I zbiję ich z nóg.
A oto i Anglik!
A oto i Anglik.
Bo sam o sobie tak powiedział
i bardzo dobrze, że to wiedział.
A oto i Anglik.
Anglia wzywa na zawody sprinterskie.
Donosi nasz specjalny korespondent.
Zdecydowana wygrana gwiazdora z Cambridge.
Potrójne zwycięstwo Abrahamsa.
Donosi nasz specjalny korespondent.
I mimo wielkiej pokusy
by wyjechać gdzieś na zakusy,
pozostaje nadal Anglikiem.
Pozostaje
Anglikiem.
I mimo wielkiej pokusy
by wyjechać gdzieś na zakusy.
KWARTET Z CAMBRIDGE DOMINUJE W ZAWODACH
Pozostaje nadal Anglikiem.
Pozostaje
Anglikiem.
Brawo!
Brawo, Harold!
SZKOCKIE STOWARZYSZENIE LEKKOATLETÓW
SZKOCJA - FRANCJA
Liddell 4-1!
Czego pan sobie życzy?
25 funtów na Liddella.
Pan Mussabini, jeśli się nie mylę.
Nazywam się Keddie. Pułkownik John Keddie.
- Jestem... - Prezesem szkockiego AAA.
Wiem i miło mi pana poznać.
- Jak noga? - W porządku.
Fatalny upadek.
Enchante. Powodzenia.
Jest pan oczywiście bardzo mile widziany.
Ale obowiązuje tu kodeks ściśle amatorski.
Niech się pan nie martwi, pułkowniku.
Jestem tu wyłącznie jako obserwator.
O, świetnie. Byłem pewny, że pan zrozumie.
A więc do boju!
Życzę przyjemnych zawodów.
Zawodów? To chyba żarty.
Widziałem zamieszki lepiej zorganizowane.
Szkocja, Szkocja!
Panowie, do startu.
Gotowi.
Wstawaj, chłopcze. Wstawaj.
Nie da rady.
Tylko poczekaj. Niech się otrząśnie.
Dalej, Eric!
Cofnąć się!
Świetnie się spisałeś, synu.
Pójdę po jego ubranie.
Niech pan dba o swojego chłopca, panie McGrath.
Bo drugiego takiego już pan nie znajdzie.
Nie był to najładniejszy wyścig, jaki widziałem, panie Liddell.
Ale z pewnością najodważniejszy.
Podnieś go. Ostrożnie.
Podeprzyj go na ramieniu.
Panie Mussabini.
Pan Abrahams, jeśli się nie mylę?
Przejechał pan 300 miI po to, żeby mnie zobaczyć?
Pana i Liddella.
Słyszałem, że wy dwaj jesteście najlepsi.
A teraz co pan myśli?
Eric Liddell?
Nigdy nie widziałem takiego pędu, takiego oddania u biegacza.
Biega jak dziki zwierz.
Wyprowadza mnie z równowagi.
Powinien.
On mnie przeraża do skraju wytrzymałości.
Chcę, żeby pomógł mi pan zmierzyć się z nim.
Czy jest pan żonaty, panie Abrahams?
Nie. Dlaczego?
Cóż,
kiedy spotka pan właściwą dziewczynę,
jak się pan poczuje, jeśli ona pierwsza się oświadczy?
Widzi pan, panie Abrahams,
trener jest jak pan młody,
to on powinien wyjść z propozycją.
Panie Mussabini,
umiem szybko biegać.
Przy pańskiej pomocy mógłbym biegać nawet szybciej.
Może szybciej niż ktokolwiek na świecie.
Chcę wygrać medal olimpijski.
Widzę go.
Czeka na mnie.
Ale sam go nie zdobędę.
Synu, w mojej profesji jest stare przysłowie.
Jak Bóg nie zaradził, to człowiek nie poradzi.
Zostaw to mnie.
Będę cię obserwował. Jeśli uznam, że mogę ci pomóc...
jeśli rzeczywiście zobaczę, że tam czeka medal,
to wierz mi, nie będę marnował czasu.
I kiedy znów się spotkamy,
to ja będę żebrał u ciebie.
Więc będzie mnie pan obserwował?
Synu, jeśli okażesz się dobry,
to cię rozłożę na cholerne kawałki.
Dziękuję.
Nieostrożne trzy małe uczennice
Uczone przez zakonnice
Wyrwały się spod kurateli
Trzy małe uczennice
Jedna została panną młodą
Dwie poszły za nią, za jej zgodą
Trzy uczennice ze swą urodą
Trzy małe uczennice
Jedną już odejmijcie
Dwie uczennice pozostały
Pewno nie będą długo czekały
Trzy małe uczennice
Nieostrożne trzy uczennice
Uczone przez zakonnice
Wyrwały się spod kurateli
Trzy małe uczennice
- A nie mówiłem? Dziewczyna jak brzoskwinia. - Jest fantastyczna.
Brawo!
Idzie im świetnie.
Nie znam się na tym, ale podoba mi się.
- A tobie, J.B.? - Robiłem lepsze przedstawienia.
- No to wymień kilka, jak pamiętasz. - Nie pamiętam!
A więc jednak mięknie serce z kamienia.
- Mówisz, że ścięło go z nóg? - Z nóg? On stracił głowę.
- Nie słucha głosu rozsądku. - Biedak się zakochał!
Ledwo co ją poznał. Ja ją wielbię od lat.
- A propos, gdzie on się podział? - Poszedł ją zaprosić na kolację.
- Ależ na Jowisza! - W antrakcie?!
- Dziękuję. To dla mnie? - Och, Haroldzie.
Cudowne.
A więc?
- A więc co? - Rozmawiałeś z nią?
Tak.
- Przyjdzie? - Tak.
- Na kolację? - Tak.
Jej młodszy brat szaleje za lekkoatletyką. Zawsze o mnie mówi!
Monty, lepiej weź mój kieliszek. Coś czuję, że będziesz go potrzebował.
Wybacz, Monty.
Tak, bardzo panu dziękuję.
Tak, oczywiście.
Dobry wieczór, panno Gordon!
Słyszałem, że święci pani triumfy.
Co to za facet?
Krytyk muzyczny z gazety.
- Stary nudziarz. - Wygląda na to, że mu się podobało.
Nie sądzę.
Zawsze tak mówią. A truciznę wylewają na papier.
- Dziś wyszło nie najlepiej. - Co? Byłaś wspaniała!
Dziękuję.
Jedna z moich małych uczennic wpadła z gondolierem.
Musieliśmy dzisiaj wystawić dublerkę. To trio...
- To co zwykle, panno Gordon? - Dziękuję, Toffy.
Dla pana?
Dziękuję.
To pan Abrahams. Bardzo sławny biegacz.
Dziś po raz pierwszy próbuje twojej specjalności.
- Mam nadzieję, że zasmakuje panu. - Na pewno.
A więc do dna!
To sekretna receptura Toffy'ego,
coś w rodzaju koktajlu de maison,
więc lepiej niech ci zasmakuje.
- Znakomity. - No proszę, Toffy!
Masz przyjaciela na całe życie.
Poproszę o moje ulubione danie.
- To samo. - Z przyjemnością.
Co zamówiłem?
To niespodzianka.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
A więc... Wielki Harold Abrahams.
Mój brat oszaleje z zazdrości.
Mój też.
Nie wyglądasz na bezwzględnego.
A powinienem?
Według mojego brata. Tim mówi, że dlatego zawsze wygrywasz.
- Dlaczego biegasz? - Dlaczego śpiewasz?
To moja praca.
Nie, to głupie. Robię to, bo kocham śpiewać.
A ty kochasz biegać?
To raczej uzależnienie. Przymus wewnętrzny. Broń.
- Przed czym? - Chyba przed tym, że jestem Żydem.
Nie mówisz tego poważnie.
Nie jesteś Żydówką,
inaczej byś nie pytała.
Bzdury!
Ludzi to nie obchodzi.
W każdym razie to, że jesteś Żydem, w niczym ci nie zaszkodziło.
Odczuwam połowiczną deprywację.
To brzmi bardzo mądrze. A co to znaczy?
To znaczy, że doprowadzają mnie do wodopoju, ale nie dają mi pić.
Ale z ciebie dziwak, panie Haroldzie Abrahams.
Dziwak...
ale fascynujący.
Przystanę na "fascynujący".
Chyba życie nie jest aż tak ponure?
Dziś wieczór - nie.
Jesteś taka piękna.
Ty też.
Le pieds de porc anglais, madame.
Świńskie ratki.
O, mój Boże.
LONDYN 1923
Na peron drugi wjeżdża pociąg pośpieszny
"Latający Szkot" z Aberdeen.
7.30, panie Liddell! Punktualnie 7.30.
Bardzo proszę. Gorąca herbata z tostem.
Wspaniale.
- Dobrze pan spał? - Jak kamień.
Musi pan mieć czyste sumienie.
Wręcz przeciwnie.
- Jesteśmy już na miejscu? - Tak, panie. Właśnieśmy dojechali.
O, a tu gazeta, z pańskim zdjęciem.
Wygląda na to, że oczekują wielkich rzeczy.
Doprawdy?
- To dla ciebie. - Wielce zobowiązany.
Nie ma pośpiechu. Ma pan całą godzinę, zanim pana wyrzucą.
- I powodzenia dziś po południu. - Dziękuję.
Pobudka, panie. Stacja King's Cross.
ABRAHAMS MÓWI: "JESTEM GOTOWY"
Ej, panie Abrahams. Szkot też jest gotowy.
Pan Abrahams?
Pan Liddell.
Życzę panu wszystkiego najlepszego.
Dziękuję. I niech wygra najlepszy.
Do startu.
Gotowi.
Nadzwyczajne.
Harold.
To jest idiotyczne.
Przegrałeś wyścig, a nie walkę o życie. Nikt nie umarł.
Na miłość boską, Harold, otrząśnij się. Zachowujesz się jak dziecko.
- Przegrałem. - Wiem!
Byłam tam, zapomniałeś? Widziałam.
To było wspaniałe.
Ty byłeś wspaniały.
On był wspanialszy, to wszystko.
W tym dniu wygrał najlepszy.
Musiałem się na niego obejrzeć.
A to podstawowy błąd. Nigdy się nie oglądaj.
Miał przewagę. Nic nie mogłeś zrobić. Wygrał sprawiedliwie.
Na tym koniec, Abrahams.
Jeśli nie umiesz przegrywać, to może tak lepiej.
Nie biegam po to, żeby przegrać.
Biegam, żeby wygrać.
Jeśli nie mogę wygrać, nie będę biegał.
Jeśli nie będziesz biegał, to nie wygrasz.
Zadzwoń, jak się nad tym zastanowisz.
Sybil...
Nie odchodź.
Po prostu nie wiem, co robić.
Spróbuj dorosnąć.
Harold.
Jesteś wspaniałym mężczyzną.
Biegłeś jak jakiś bóg.
Byłam z ciebie dumna. Nie zawstydzaj mnie.
Tu nie chodzi o to, że przegrałem, Syb.
Eric Liddell to dobry człowiek i dobry biegacz.
Chodzi o mnie!
Po całej pracy, jaką w to włożyłem,
Bóg raczy wiedzieć, do czego mam dążyć.
Żeby go pokonać następnym razem.
Sybil, nie umiem szybciej biegać.
Panie Abrahams!
Mogę pana przyśpieszyć o dwa metry.
Charlie Paddock.
Kalifornijska kula armatnia. Najszybszy człowiek świata.
Zwycięzca na 100 metrów w Igrzyskach Olimpijskich
- w 1920 roku w Antwerpii. Czas? - 10,3.
Jackson Scholz,
piorun nowojorski.
Drugie miejsce w Igrzyskach z 1920 roku.
Przegrał, bo obejrzał się na prawo.
Patrz, tu jest finisz. Widzisz?
Paddock przeskakuje wprost na taśmę.
To spojrzenie kosztowało Scholza zwycięstwo.
- Czy Scholz jest najszybszy? - 10,3... 4.
Eric Liddell. Cóż, wiesz o nim wszystko.
Patrz na nich.
MyśI o nich. Oddychaj nimi.
Chcę, żeby ich twarze wpijały się w ciebie, kiedy tylko zamkniesz oczy.
Latający Szkot jest pierwszy. To cholernie zabolało.
Co, Eric Liddell?
Z nim nie będzie problemu.
To świetny biegacz, ale na dłuższy dystans.
- Nie nadaje się na sto metrów. - Dałbym się nabrać!
Aha, jest szybki.
Ale nie pobiegnie dużo szybciej, nie ze zrywu. On biegnie z trzewi.
Z samego serca. Z głębi.
Krótki sprint biega się na nerwach.
- Jest stworzony dla neurotyków. - Dziękuję bardzo.
Nie, poważnie. Trzewia można cisnąć, wymęczyć, ale nerwy można wyostrzyć.
Paddock, Scholz i Eric Liddell.
Proszę tu podejść, panie Abrahams.
Czy wiesz, dlaczego ostatnio przegrałeś?
Bo wyciągałeś za duże kroki.
Zaledwie parę cali.
Te monety oznaczają kroki w stu metrach.
Masz jeszcze dwie monety, panie Abrahams?
Może uda nam się je znaleźć.
Jak już mówiłem,
za duże kroki.
Śmierć dla sprintera.
Za każdym krokiem uderzenie w twarz.
Opóźnia cię.
Właśnie tak.
Właśnie tak...
I tak!
Teraz...
Wyobraź sobie, że biegniesz po rozgrzanych cegłach.
Jeśli zbyt długo zostawisz stopy na powierzchni, to się sparzysz.
Do góry, do góry, lekko, lekko! Lekko jak piórko.
Gotowy!
Nie! Nie zostawiaj z tyłu głowy!
Wyprostuj! Jeszcze raz.
Właśnie tak!
Szybciej!
Wyprzedź samochód!
Dalej! Dalej!
Dalej! Tak trzymaj!
Rytm, panie Abrahams, rytm!
Trening, trening, trening. Nic innego nie słyszę.
Wierzysz w to, co tu robimy, czy nie?
Jennie, przepraszam.
Spóźniłem się. Przepraszam.
- Wszystko ładnie, pięknie, Eric. - Przecież przeprosiłem.
Mnie. Ale to nie mnie obraziłeś.
Nie przejmuj się!
Bóg nie pogniewa się o to, że uciekł mi autobus.
Tak, Eric, uciekł ci autobus. A dlaczego?
Bo myślami nie jesteś przy nas.
Myślisz tylko o biegach, zawodach, medalach i o tempie.
Jesteś tak przepełniony, że nie możesz ustać spokojnie.
Jennie!
Nie przejmuj się tak.
Jednak się przejmuję, Eric.
Boję się o ciebie.
Boję się, jaką szkodę może ci to wyrządzić.
Panie Liddell, czy mogę prosić o autograf?
Oczywiście.
Wybierz, którym piórem.
- Proszę. - Dziękuję.
Jennie, chodźmy na spacer. Chcę ci coś powiedzieć.
Jest tu przepięknie, prawda, Jennie?
Edynburg. Będzie mi żaI go opuścić.
Zdecydowałem.
Wracam do Chin.
Zostałem przyjęty do służby misjonarskiej.
Och, tak się cieszę!
Przedtem muszę jeszcze zaliczyć trochę biegów.
Jennie...
Jennie, musisz zrozumieć.
Wierzę, że Bóg stworzył mnie w pewnym celu.
Dla Chin.
Ale dał mi też dar szybkości.
I kiedy biegam... czuję, że sprawia Mu to przyjemność.
Gdybym rzucił bieganie, to bym Go obraził.
Miałaś rację.
To nie tylko zabawa.
Wygrać to znaczy uhonorować Boga.
Jennie...
Muszę skończyć studia.
Tyle pracy.
Potem Paryż.
Igrzyska Olimpijskie.
Po prostu nie starczy mnie do wszystkiego.
Proszę, żebyś sama poprowadziła misję
do tego czasu.
Czy możesz to dla mnie zrobić?
Andy, straciłam go.
Nie umiem do niego dotrzeć.
Cierpliwości, dziewczyno.
Mówi, że musi przestać o mnie myśleć.
Gdyby mnie kochał, to tak by nie mówił.
Syb.
Zdaje mu się, że cały świat jest przeciwko niemu.
Teraz ma szansę, żeby się sprawdzić.
Niczego ponadto nie widzi ani nie słyszy. Nawet ciebie.
Wiem, że to trudne, ale po prostu musisz spróbować to zrozumieć.
- Dlaczego? - Ponieważ jest tym, czego pragniesz, mam rację?
A ty?
I Stallard, i Aubrey?
Wyście się nie zmienili. Choć wy też macie szansę.
Być wśród najszybszych, ale nie najszybszym.
Najszybszym człowiekiem świata.
Ojciec nigdy nie nauczy się, jak to robić.
To nieśmiertelność.
Pomyśl, co to oznacza dla takiego człowieka jak Harold.
Cóż, dla mnie to tylko zabawa. Nie jest mi to potrzebne.
"Odrzuć wszelkie troski" i tak dalej.
Ale dla Harolda to sprawa życia i śmierci.
- A więc mogę tylko czekać? - Tak.
I módl się, do diabła, żeby wygrał.
A jak nie wygra?
Nie martw się na zapas, staruszko.
Nie widziałem mężczyzny tak zakochanego jak Harold.
Tyle tylko, że jestem trochę zazdrosny.
Och, Andy.
- Panno Gordon, parasolka. - Dziękuję, Mildred.
Powodzenia wieczorem.
Cholerny głupiec!
Zawsze myślałem, że to Irlandczycy mają szczęście.
- John, do teatru Savoy. - Tak, proszę pana.
Wyśmienicie.
Mildred, przynieś moje buty do biegania.
Gotowe, milordzie.
Słuchaj, Coote, powiesz mi, czy rozlałem kroplę.
Mogę dotknąć, ale nie rozlać.
Życie ucieka, Abrahams.
Życie ucieka.